Kurtarma ekipleri yavaş yavaş gelirken Hatay’da yıkım | Deprem Haberleri

Hatay, Türkiye – Türkiye’nin güneyindeki İskenderun ve Antakya şehirleri arasındaki karayolu, Pazartesi günü Türkiye’nin güneyi ile Suriye’nin kuzeyini vuran 7,8 büyüklüğündeki deprem ve artçı şoklarından en çok etkilenenler arasında, harap olmuş bölgelere ulaşmak için koşan sonsuz bir araç akışıyla doldu. .

Gönüllüler, yanlarında malzeme getirerek ve depremzedelere ve kurbanların ailelerine yardım etmeyi umarak şehirlere yöneldi.

Akdeniz kıyısındaki İskenderun’da, kentin limanında Salı günü geceye kadar devam eden büyük bir yangından geniş koyu renkli dumanlar yükseldi.

Şehir merkezindeki birçok bina depremler nedeniyle yerle bir olmuş veya başka bir şekilde oturulamaz hale gelmiştir.

Ekipler yıkılan apartmanlardan moloz yığınlarını kürekle çıkarmaya devam ederken şehir merkezindeki sokakları su basmıştı; bu, kurtarma ekiplerinin dayanıklılığına ve kararlılığına rağmen, hasarın boyutu göz önüne alındığında bir salyangoz hızıyla devam ediyor gibi görünen bir görevdi.

Akdeniz şehrinin zarif merkezi bölgeleri neredeyse tamamen boştu.

Depremlerden çok fazla zarar görmeyecek kadar şanslı olan dairelerden ışıklar parlıyordu, ancak karanlık ve boş olanlar sayıca fazla görünüyordu.

Hatay’ın en virajlı, dağlık kesimlerinden güneye doğru ilerleyen yol, yoğun bir trafik akışına sahipti.

Sayısız ambulans, uzun bir yolcu araçları, otobüsler ve ekipman taşıyan kamyonlarla dolup taştı. Sirenlerin uğultusu saatlerce hız kesmeden devam etti.

Yolculuk sırasında ismini vermek istemeyen bir Türk devlet memuru, kız kardeşi ve bir diş hekimi aşağı inme nedenlerini açıkladılar. Kız kardeş, Antakya’da üç küçük torununu kaybetmiş olan komşusunun akrabalarına yardım etmeye çalışıyordu – aile, bölgedeki petrol sıkıntısı nedeniyle cenazelerini cenazeleri için taşıyamayacak durumdaydı.

Antakya harap

Antakya’nın çok sayıda binanın çöktüğü varoşlarında yıkımın boyutu ortaya çıktı.

Bazıları moloz yığınına dönmüştü, diğerleri ise çatlamış duvarlar ve ufalanan cephelerle, her an uğursuz bir şekilde devrilme tehdidiyle duruyordu.

Büyük bir enkaz yığınının bitişiğinde, kurtarma ekipleri hasarı incelemek gibi imkansız gibi görünen bir görevle meşguldü.

Yıkık bir hastane hala ayaktaydı, ancak endişe verici bir açıyla eğiliyordu ve binadan yankılanan sesler, binanın her an çökebileceğine dair korkulara yol açtı, bu da gönüllülerin yakınlarda battaniyelere sarılan çok sayıda kişiye uyarıda bulunmasına neden oldu.

Antakyalılar, birçok kişinin söylediğine göre, yetkililerin depremden sonraki ilk 24 saat içinde bölgeye ulaşma konusundaki yavaş müdahalesi nedeniyle çileden çıktı, ancak aynı zamanda Türkiye’nin dört bir yanından ve yurt dışından çeşitli kurtarma ekipleri tarafından çok sayıda destek sağlandı. .

Gizem Akdoğan Pazartesi günü tweet atarak kuzeninin eşi Büşra Doğanay ile 4 yaşındaki kızının Hatay’ın Hassa Mahallesi’nde enkaz altında kaldığını ve kendilerinden haber alamadıklarını söyledi.

Salı günü öğle saatlerinde bir kurtarma ekibi geldi, ancak mezardan çıkarma süreci ertesi güne kadar uzadı ve sonunda cesetler Çarşamba sabahı erken saatlerde bulundu.

Al Jazeera’ya konuşan Akdoğan, “Depremde mi öldüler yoksa donarak mı öldüler diye düşünmek bile ürkütücü” dedi.

Türk hükümeti tepkisini savundu ve yaşanan zorluklardan bölgedeki yolların ve havaalanlarının durumunu sorumlu tuttu.

Antakya’daki kurtarma çalışmaları, biraz kaotik bir atmosfer ve organizasyon sorunları ve makine eksikliği ile karakterize edildi.

Antakya’da trafiği yöneten çok sayıda gönüllünün birçoğu şehir dışından gelmiş ve şehir içinde yönlendirme yapamıyor.

Bir zamanlar Antakya olarak bilinen tarihi şehir merkezinden birkaç kilometre uzakta, yollar araç trafiğine kapatılmıştı ve Antakya’nın merkezinin diğer bölgeleri, gece çöktüğünde elektrik olmadığı için karanlığa gömüldü.

Bölge sakinlerinin çoğu evlerinde değildi, eğer hala ayaktaysalar, bunun yerine gönüllü olarak ya da derme çatma ateşlerin geçici sıcaklığında, etraflarını saran korkunç manzaralar, depremin yıkımının ve sonuçlarının kanıtı olarak toplanmayı tercih ediyorlardı.