Karbon yakalama için deniz yosunu yetiştiriciliği okyanusun çok büyük bir kısmını kaplar.

Projede çalışan Stanford Üniversitesi’nde doktora sonrası araştırmacı olan Isabella Arzeno-Soltero, “Endüstri bilimin önüne geçiyor” diyor. “Acil hedefimiz, optimum koşullar sağlandığında, insanların bahsettiği karbon hasadı ölçeğine gerçekten ulaşıp ulaşamayacağımızı görmekti. Ve cevap hayır, gerçekten değil.

Yosun, fotosentez yoluyla atmosferden karbondioksiti çeker ve daha sonra, bitki maddesi sonunda okyanusun derinliklerine battığında önemli bir miktar – potansiyel olarak bin yıl boyunca – tutulur. Buradaki fikir, büyüyebileceği ve daha sonra, iklim üzerindeki baskıyı hafifletecek kadar karbonu yeterince uzun süre hapsetmek için kasıtlı olarak batırılabileceğidir.

Arzeno-Soltero ve Kaliforniya Üniversitesi, Irvine’deki meslektaşları, dünyanın dört bir yanındaki okyanuslarda dört farklı türden ne kadar deniz yosunu yetiştirilebileceğini tahmin etmek için bir yazılım modeli kullandılar.

Model, mevcut tarım uygulamalarını hesaba katarken geçmiş yıllardan toplanan küresel okyanus verilerini kullanarak deniz yosununun nitrat alımı (büyüme için gerekli olan), su sıcaklığı, güneşin yoğunluğu ve deniz dalgalarının yüksekliği gibi şeyleri dikkate aldı. Araştırmacılar, deniz yosunu üretimi için “iyimser üst sınırları” temsil ettiğini söyledikleri yosun türlerinin her biri için 1.000’den fazla yosun büyüme ve hasat simülasyonu gerçekleştirdi.

Örneğin, yeni tahminler, ekvatoral Pasifik’te, kıyıdan yaklaşık 200 deniz mili açıkta, deniz yosunu için en verimli sularda tarım alanlarının bulunabileceğini varsayıyordu. Daha az verimli yerlerde, iklim hedeflerine ulaşmak için yeterince deniz yosunu yetiştirmek daha da zor olacaktır: aynı miktarda karbonu tutmak için deniz yosunu yetiştiriciliğine üç kat daha fazla alan ayrılması gerekecektir.