İnsanların ölüm, keder ve acıyı paylaşmasına izin veren metaverse buluşmalarının içinde

Columbia Üniversitesi’nde keder konusunda uzmanlaşmış bir psikiyatrist olan Elena Lister, ölüm hakkında sağlıklı bir inkar seviyesinin gerekli olduğunu söylüyor. Ama şimdi, diyor Lister, meslektaşları, toplumda hissedilen bir kayıp salgınından bahsediyorlar;

Özellikle, Lister gibi doktorlar, bir kayıptan bir yıl sonra akut yasın acısı dinmeye başlamadığında teşhis edilen bir psikiyatrik bozukluk olan karmaşık keder konusunda endişelenirler. Yaslıların yaklaşık %10’unda var; sosyal olarak ciddi şekilde içine kapanık ve çaresiz kalıyorlar, yaşamlarının faaliyetlerine devam etmekten acizler.

Salgın, karmaşık keder için özellikle verimli bir zemin yarattı. Cenazeler, kaybı yeni gerçekliğimize entegre etme sürecini başlatmak içindir, ancak iki yıl boyunca “birlikte sarılıp ağlayıp hıçkıra hıçkıra ağlayamadık” diyor. Lister, salgını deneyimlemenin aslında insanları terk ettiğini düşünüyor ölümü tartışmaktan daha kaçınan.

Lister, sanal gerçeklikte kederi işleme vaadini açıklamak için Bay Rogers’ın bilgeliğini şöyle açıklıyor: “Bahsedilebilir olan yönetilebilir.” Avatarlar Death Q&A’ya girdiklerinde, Lister, “bu insanların yaptığı şey, içlerindeki derinden, çok derinden acı veren şeyi kelimelere döktükleri bir deneyim yaşamaktır” diyor ve ham azabı uygulanabilir bir şeye dönüştürüyor.

Sosyal izolasyon, kaybın karmaşık bir kedere dönüşme olasılığını artırır. Ancak yas, yabancılaşmaya davet eder. Nickel, kaybınız çok daha delici geldiğinde günlük konuşmalar dayanılmaz derecede basmakalıp gelebilir, ancak “bir süre sonra insanlar bunu sizin için düzeltemeyecekleri için duymak istemiyorlar” diyor. Death Q&A, bu acıya bir mikrofon verir ve hevesli bir izleyici kitlesi sağlar; Lister, bu topluluğa sahip olmanın, keder yoluyla sağlıklı bir ilerlemeyi teşvik etmek için harika olduğunu söylüyor.

Bir VR destek grubu size geleneksel bir gruptan daha uygun olabilir çünkü “koruma var” diyor. “Senin hakkında görülenleri kontrol edebilirsin.” Bir avatar aracılığıyla, bir daha asla görmek zorunda kalmayacağınız insanlarla paylaşımda bulunmak, insanları şaşırtıcı derecede dürüst ve savunmasız olmaya özgürleştiren bir dijital perde oluşturur.

Gerçekten de bu, Matte’in VR deneyimlerini nasıl tanımladığını yansıtıyor. “Gelip gerçekçi bir sesle oldukça kötü şeyler söylerdim ve sık sık [Nickel] ‘Vay canına, bir süre bununla kalalım’ derdi,” diyor Matte, nasıl olduğunu fark ederek Ted bir yük olmaktan endişe ediyordu. “Bazı günler evin içinde sürekli bağırarak dolaşmadan nasıl gittiğimi gerçekten bilmiyorum… bu yüzden kendi kendime: Topla kendini” dedim. Yıkımını VR’de yayınlamak, onun ölümünü olabildiğince rahat hale getirmeye odaklanmasına yardımcı oldu.

2021’de Jeremy Nickel, kâr amacı gütmeyen kuruluşunun bir dönüm noktasına ulaştığını hissetti. EvolVR, 2017’den bu yana etkinliklerine 40.000 kişinin katıldığını söylüyor. Bu noktada, “ya birkaç yüz kişiye hizmet veren bu tatlı küçük şeyde kalabiliriz” ya da “bir oyun yapıp bunu bir başkasıyla paylaşmaya çalışabiliriz” diye düşündü. çok daha fazlası.”